Szlajanka 25

[trolik1]

27/28 dzień wyprawy, 12/13 września. Powrót.
Pogoda była niezachęcająca - może 15 stopni i deszcz na początek dnia. Prognoza dawała lepszą pogodę na Polskę po południu, więc jednak postanowiliśmy jechać i zanocować gdzieś za Śląskiem, może nawet na znanej nam miejscówce pod strzelcami Opolskimi.
Pierwsze kilkadziesiąt kilometrów to była fajna mieszanka szutru i asfaltu w sennych, zlanych deszczem wioskach.



Następnie wjechaliśmy na fajną widokowo drogę H13


Potem był Sambor i droga z Lwowa do Przemyśla oraz taki znak:

Po wjeździe do Polski pogoda zaczęła rzeczywiście się poprawiać i jazda autostradą zrobiła się całkiem znośna. Nocleg wypadł nam pod Strzelacami Opolskimi

Kolejnego dnia było już tylko spokojne telepanie się po autostradzie do Szczecina i tyle:-)
Podsumowanie
Ta wyprawa utwierdziła mnie w przekonaniu, że wcale nie muszę jeździć daleko żeby było fajnie. Nie chce mi się już walczyć z wizami, celnikami, granicami, terminami itd. Jeśli chcę odwiedzić jakiś nowy kraj to wolę wsiąść w samolot i tyle.
Rumunia to przepiękny kraj, który zdecydowanie chcę eksplorować w najbliższych latach. Byłem tam już klika razy na motorze i trekingach, ale ten wyjazd pokazał mi zupełnie nowe oblicze tego górskiego, dzikiego i pięknego kraju. Fajne jest to, że mogę taplać się całymi dniami w błocie i przewracać na górskich kamieniach, a wieczorem leżeć sobie na pachnącej pościeli w cywilizacji. Mogę też nie wracać do cywilizacji całymi dniami, bo mała gęstość zaludnienia tego kraju sprawia, że jest mnóstwo fajnych miejsc na biwakowanie i życie blisko natury.
Ukraina ma wszystko to, co Rumunia:-). W Ukrainie czuję się po prostu dobrze. Nie wiem, jak to opisać - wydaje mi się, że chodzi o poczucie wolności, swobody. Nie wiem. Uwielbiam tam być po prostu. Mam już w głowie pomysł na ten rok - telepanie się ofrołdem między małymi miasteczkami od Medyki do Sygetu Maramurskiego, potem jazda na wschód przez Bukowinę po rumuńskiej stronie i powrót Bukowiną po stronie ukraińskiej. Cisza, spokój, wolność.